Podopiecznymi Fundacji są osoby niepełnosprawne i rodziny potrzebujace pomocy socjalnej.

Fundacja objęła pomocą uczniów Zespołu Szkół Specjalnych w Gdańsku Wrzeszczu im.Stefana Batorego, świadczy im wszehcstronną pomoc.

Aby życie nabrało jaśniejszej barwy

Na imię mam Michał lat 31, moje dotychczasowe życie było zupełnie normalne jak przeciętnego Polaka praca, dziewczyna, dom, nawet nie nadużywałem alkoholu, z nałogów tylko palenie. Wszystko zmieniło się 7 czerwca 2009r zachorowałem na rzadką chorobę neurologiczną zawał tętnicy Adamkiewicza, w przeciągu 2 min. przestałem mieć kontrolę nad swoim ciałem, przestałem czuć siebie od pasa w dół, wtedy jeszcze nie wiedziałem ze będę musiał zmienić całe swoje życie, swoje plany na przyszłość; dom, dzieci. Wylądowałem w szpitalu, lekarze przez pierwszy tydzień nie potrafili określić co się ze mną dzieje. Ciągłe badania, konsultacje. Najgorsze było to, że ze zdrowego pełnego życia chłopaka nagle stałem się zależny od innych, najprostsze czynności stały się niemożliwe do wykonania, ale ciągle gdzieś w środku beztroski głos mówił mi nie martw się, są lekarze zaraz znajdą jakieś lekarstwa, niestety w końcu okazało się na co zachorowałem i że nie ma na to lekarstwa. W wyniku choroby mój rdzeń kręgowy był niedotleniony i obumarł. Lekarz trochę bezdusznie poinformował mnie NIE BEDZIESZ CHODZIĆ i tylko te słowa zapamiętałem gdy lekarz tłumaczył mi co się ze mną stało, nagle beztroski głosik zamilkł, zaczął się koszmar zachorowałem na zakrzepice, moje płuco się zapadło,OIOM i milimetry od śmierci, uświadomiłem sobie ze nic nie będzie takie same, do końca życia będę brał leki aby nie dopuścić do ponownego ataku zakrzepicy. Gdyby nie najbliżsi moja ukochana dziewczyna, mama i ludzie dobrej woli którzy okazują mi troskę, nie mam pojęcia co by było teraz ze mną, lub raczej wiem, ale nie chcę o tym myśleć, pamiętać i aspominać. Po wyjściu ze szpitala udało mi się wypożyczyć nieodpłatnie wózek, który szybko stał się za mały, nagła zmiana trybu życia z aktywnego na siedzący i bezczynność doprowadziła do przybrania wagi, utyłem, w wyniku czego na moich pośladkach pojawiły się odleżyny, które niestety nie mają ochoty ustąpić. Aby gdziekolwiek wyjść potrzebuję wózka, który będzie dobrany do moich wymiarów, aby nie pogłębiać odleżyn. Niestety ceny wózków aktywnych są zaporowe dla mnie i mojej rodziny.

Pomóżmy Pawłowi uwolnić się od łóżka

Paweł Wyglądała zachorował w wieku 17 lat w Klinice Chorób Zakaźnych AM w Gdańsku na oddziale OIOM był leczony przez 215 dni. W 2002 roku zachorował na posocznicę gronkowcową ( SEPSA), śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie mięśnia sercowego, samoistne nawracające odmy płucne obustronne, zapalenie stawów kolanowych, biodrowych, łokciowych i barkowych, niewydolność wątroby, udar krwotoczny mózgu, ropniak zewnątrzoponowy kanału kręgowego Th 4-S 1 po stronie prawej, ropień mięśni grzbietu przy kręgu L 5, który operacyjnie usunięto. Po takim okresie leczenia i po tylu powikłaniach Paweł ma porażenie wiotkie czterokończynowe, przewlekłą niewydolność nerek. Obecnie mówi, porusza głową i obsługuje komputer na „ dmuch” – specjalny program dla osób niepełnosprawnych. Marzeniem Pawła jest wózek elektryczny ze sterowaniem „nadmuchowo – ssącym” , na którym mógłby jeździć samodzielnie. Koszt takiego urządzenia to suma około 74.000,00 zł . Dziękujemy cel osiągnięty!!!

Pomóżmy Oli dostać się swobodnie do domu

Ola mieszka na I piętrze jej mama kilka razy dziennie znosi i wnosi Olę na plecach. Ola jest coraz cięższa, a mama coraz starsza, istnieje możliwość zakupu krzesełka dźwigowego lecz koszt około 15.000,00zł jest poza zasięgiem matki samotnie wychowującej niepełnosprawne dziecko. Zwracamy się do Państwa z gorąca prośbą o pomoc w zakupie tego urządzenia. Dziękujemy cel osiągnięty!!!

Wózek dla Kasi

Prosimy o przyłączenie się do akcji pomocy w zakupie wózka inwalidzkiego z oprzyrządowaniem dla Kasi, która nigdy samodzielnie nie będzie chodzić, ale mając odpowiedni wózek będzie mogła samodzielnie się poruszać.Bardzo proszę nie odrzucać naszej prośby, może warto zastanowić się ,może warto dać choć grosz,może wato pomóc, aby dziecko było samodzielne! Dziękujemy cel osiągnięty!!!